Projektovanje i izvodjenje ožičenih i wireless računarskih mreža

Lokalne računarske mreže (LAN) su se razvile u okviru revolcije PC računara i obezbedjuje brze mreže podataka otporne na greške koje pokrivaju relativno mala geografska područja, ili su zatvorene unutar zgrade ili grupe zgrada.

Regionalne računarske mreže (WAN) pokrivaju šira geografska područja, često koristeći prenosne uredjaje koje obezbedjuju zajednički nosioci, kao što su telefonske kompanije, da bi povezale izvestan broj lokalnih računarskih mreža.

Dok LAN i WAN čine većinu mreža – jer Internet zaista može da se posmatra kao najveća WAN koja trenutno postoji – ima mnogo različitih vrsta mreža, koje su kategorizovane po izvesnom broju karakteristika kao što su:

• topologija: geometrijski raspored računarskog sistema. Najčešće topologije su magistrala, zvezda i prsten.
• protokol: zajednički skup pravila i signala koji definiše kako računari koriste mrežu da komuniciraju medjusobno. Jedan od najpopularnijih protokola za lokalne računarske mreže se zove Ethernet. Drugi popularni LAN protokol za PC računare je IBM-ova prstenasta mreža sa žetonom (Token Ring).
• arhitektura: mreže mogu široko da se klasifikuju kao one što koriste arhitekturu računara jednakih nadležnosti (peer-to-peer) ili one sa arhitekturom klijent-server.
• Pored samih računara, koje se ponekad nazivaju čvorovima, implementacija mreže obuhvata:
  • uredjaj na svakom od priključenih računara koji mu omogućava da komunicira sa mrežom i koji se naziva mrežnom karticom za spregu (NIC – network intefface card);
  • različite delove specijalnog mrežnog hardvera, uključujući tu uredjaje koji rade kao tačke za povezivanje različitih čvorova i koji se najčešće zovu čvorišta ili prekidači;
  • medijum za povezivanje, obično žica ili kabl, mada bežična komunikacija izmedju umreženih računara postaje sve češća.